Developed in conjunction with Ext-Joom.com

  • To μεγαλείο της Βυζαντινής Τέχνης στην ARTe
  • Προετοιμασία για τις Ανώτατες Σχολές
  • Γίνε ο Κομίστας που πάντοτε ονειρευόσουν!
  • Ζωγράφισε πέρα απο κάθε φαντασία...
  • Όταν το ανθρώπινο σώμα μετουσιώνεται σε εικαστικό θαύμα!
  • Οι πιο συγκλονιστικές στιγμές της Τέχνης βρίσκονται εδώ για σε συναρπάσουν...
  • Πειραματίσου δίχως όρια!
  • Ξεπέρασε κάθε δισταγμό στην έκφραση!

ΓΚΟΥΕΡΝΙΚΑ - ΠΙΚΑΣΟ

guernica

 

Για να καταλάβουμε τούτο τον πίνακα θα πρέπει λίγο να ανατρέξουμε στην ιστορία της χώρας που γέννησε κι άνδρωσε τον Πάμπλο Πικάσο. Θα χρειαστεί να ρίξουμε μια σύντομη ματιά στα πολιτικά γεγονότα της Ισπανίας, διότι το έργο αυτό είναι γεννημένο μέσα απο τις εξελίξεις που θα σας αναφέρω. Συνήθως, όταν ένα έργο δεν είναι απλά διακοσμητικό, κουβαλάει μαζί του ένα πλούτο εννοιών και βαθύτερων νοημάτων.

 

Το λοιπόν, στην Ισπανία το 1936 ξέσπασε ένα βαρύς εμφύλιος πόλεμος, όπου κάποιος φασίστας, ονόματι Φράνκο, διοικώντας ένα στρατιωτικό σώμα Αντιδημοκρατικών χτυπήθηκε ανελέητα με τις δυνάμεις της Δημοκρατίας. Βέβαια ο Φράνκο νίκησε και κράτησε την δικτατορική εξουσία του στην Ισπανία έως το 1975, έτος κατά το οποίο και πέθανε.
Το 1937, όμως, ο Φράνκο βομβάρδισε την Βασκική κωμόπολη της Γκουέρνικα, αφήνοντας πίσω του μια εκατόμβη αθώων κι άμαχων νεκρών.

 

Τότε, ο αληθινός δημιουργός, Πικάσο ( και λέω αληθινός, διότι δημιουργός σημαίνει καταγγελτικός καλλιτέχνης, κι όχι ζωγραφάκος του καναπέ και του χόμπι ) ο Πικάσο, λοιπόν, σήκωσε το ανάστημα του και είπε: " Εγώ είμαι με το μέρος της ζωής ενάντια στον θάνατο, με το μέρος της Ειρήνης ενάντια στον πόλεμο ", κι ευθύς δημιούργησε μεταξύ της 1ης Μαΐου και της 4ης Ιουνίου του 1937, τούτο το αριστούργημα, ως ένα πολιτικό μανιφέστο και σύμβολο κατά του φασισμού και του πολέμου.
Αχ, αγαπητοί μου φίλοι, πόσο σύγχρονα είναι όλα αυτά! Πόσο θεραπευτικά είναι όλα ετούτα να τα συζητάμε και να τα μαθαίνουμε, σε μια εποχή όπου ο φασισμός ανατέλλει ξανά και οι κραυγές του πολέμου ακούγονται σπαραχτικές εκ νέου ανά τον πλανήτη!

 

Ας δούμε τώρα πιο προσεκτικά το έργο της Γκουέρνικα.
Θα καταλάβατε οτι ο τίτλος του έργου, είναι και η ονομασία της πόλης που βομβαρδίστηκε. Άρα ο Πικάσο μας αποκαλύπτει το γεγονός του βομβαρδισμού. Την στιγμή της ανείπωτης τραγωδίας.
Και θεωρώ πως η λέξη, " ανείπωτη " , είναι η λέξη που μπορεί να περιγράψει το δράμα των λεπτών εκείνων, όπου οι αθώοι γέροντες, τα βρέφη και τα παιδάκια, οι μανάδες και οι άνδρες σύζυγοι, οι άνθρωποι γενικά, ο κάθε ένας άμαχος, οι οντότητες εκείνες που λίγα λεπτά πριν τον βομβαρδισμό μπορούσαν κι ονειρεύονταν για το μέλλον τους, που χαμογελούσαν, που ερωτεύονταν, που είχαν μόλις συγχωρήσει τον γείτονά τους, όλοι αυτοί, εξολοθρεύθηκαν εν ριπή οφθαλμού, μέσα σε κραυγές, σε τρόμο, μέσα σε μια πρωτόφαντη και γρήγορη κοσμοχαλασιά...

 

Ο Πικάσο για να απεικονίσει τούτη την Αλήθεια, σίγουρα δεν επέλεξε το στυλ της νατουραλιστικής ή ακαδημαϊκής απόδοσης. Δηλαδή, η " Σφαγή της Χίου " του Ντελακρουά, αν την ξανακοιτάξετε, εκτός του ότι είναι ένα εξαιρετικό έργο, σκεφτείτε για λίγο και πείτε μου: Πόσο ρεαλιστικό είναι; Ποιά σφαγή άδικη πάνω σε έναν δοκιμασμένο λαό σας έδειξε; Ποιόν σπαραγμό; Που είναι, εν τέλει, το γεγονός;

 

Ε, λοιπόν, εδώ ο Πικάσο αποφάσισε να αναδείξει το γεγονός. Όχι, όμως, ωραιοποιημένο γιατί απλά δεν ήταν! Δηλαδή, δεν τον ένοιαζε να φτιάξει την συναρπαστική φιγούρα μιας γυναίκας που πεθαίνει με το παιδί της αγκαλιά, ώστε εσύ σήμερα να προσπερνάς το γεγονός και να ξεχνιέσαι με τον θεσπέσιο τρόπο, σύμφωνα με τον οποίον, απέδωσε σχεδόν φωτογραφικά το ρούχο της επί παραδείγματι. Όχι. Τον ενδιέφερε να αντικρίσεις την φρίκη και το φάσμα του θανάτου πάνω της, την φευγαλέα κίνηση της ανέλπιδης φυγής και την ανελέητη μοίρα της την στιγμή που όλα δραματικά κι εντελώς άδικα τελειώνουν για εκείνην.

 

Για αυτόν τον λόγο επέλεξε απλές γραμμές. Ήθελε το μήνυμα του να είναι σαφές. Κι επιπλέον χρησιμοποίησε συμβολισμούς.
Το άλογο που σηκώνει το κεφάλι του πληγωμένο συμβολίζει τον λαό, ενώ μια γυναικεία μορφή εισβάλλει από τα δεξιά στον χώρο και κρατά μια λάμπα για να φωτίσει το γεγονός. Από πάνω υπάρχει ένα θεϊκό μάτι, του οποίου η κόρη μετατρέπεται σε λάμπα ηλεκτρισμού. Ο ταύρος αναπαριστά την βαναυσότητα, ενώ το δράμα των ανθρώπων που σκοτώνονται εικονίζεται με τρόπο αρχαϊκό και οικουμενικά κατανοητό. Το έργο μοιάζει με σκίτσο παρά με πίνακα. Κι αυτό έχει την σημασία της γρήγορης κι αυθεντικής καταγραφής, κι οχι του εξωραϊσμού με την μορφή ενός ωραίου πίνακα. Οι τόνοι του είναι μεταξύ του μαύρου, του γκρίζου και του λευκού, τονίζοντας έτσι την αξία της αφαίρεσης κάθε τι περιττού, ώστε να αποκαλυφθεί η αξία της Αλήθειας.