Developed in conjunction with Ext-Joom.com

  • To μεγαλείο της Βυζαντινής Τέχνης στην ARTe
  • Προετοιμασία για τις Ανώτατες Σχολές
  • Γίνε ο Κομίστας που πάντοτε ονειρευόσουν!
  • Ζωγράφισε πέρα απο κάθε φαντασία...
  • Όταν το ανθρώπινο σώμα μετουσιώνεται σε εικαστικό θαύμα!
  • Οι πιο συγκλονιστικές στιγμές της Τέχνης βρίσκονται εδώ για σε συναρπάσουν...
  • Πειραματίσου δίχως όρια!
  • Ξεπέρασε κάθε δισταγμό στην έκφραση!

Η "Γέννηση της Αφροδίτης" του Botticelli

Boticceli-Birth of Venus

 

Βρισκόμαστε στην εποχή της Αναγέννησης. Μάλιστα διανύουμε το έτος 1484, κατα το οποίο ένας ζωγράφος που άκουγε στο όνομα Σάντρο Μποτιτσέλλι δημιουργεί το αριστούργημα αυτό, με θέμα: " Η γέννηση της Αφροδίτης ", ένας πίνακας διάσημος και διαχρονικός, παρά το πέρασμα του χρόνου και παρά την αλλαγή των στυλιστικών επιλογών του ανθρώπου κατα τη διάρκεια της Ιστορίας της Τέχνης.

 

Για αρχή ας δούμε τι ακριβώς εικονίζει. Βλέπουμε την Αφροδίτη, όρθια σε ένα κοχύλι να... σερφάρει προς την ακτή. Δεξιά, μια απο τις Ωρες την προσμένει για να την τυλίξει με τον μανδύα, ο οποίος είναι διακοσμημένος με ενα άνθινο μοτίβο. Αριστερά, ο Ζέφυρος και η Αύρα φυσούν για να σπρώξουν την Αφροδίτη στη στεριά. Ας δούμε τώρα το έργο και στην ουσία του. Και λέω στην ουσία του, διότι ο Μποτιτσέλλι δεν ήταν ένας απλός τεχνίτης που ήξερε να διακοσμεί τα σαλόνια των επισήμων, αλλά ένας καλλιτέχνης αληθινός που επιδίωκε μέσα απο τα έργα του να αναδεικνύεται το ανώτερο νόημα της Αναγέννησης του Ανθρώπου.

 

Και ιδού! Η γέννηση της Αφροδίτης δεν αποτελεί μια ανάμνηση του ελληνικού μύθου κατα τον οποίον η θεά της ομορφιάς " ανα - δύεται " εκ του "αφρού " εξ ου και "Αφρο -δίτη", αλλά η η εικόνα της έρχεται να υπογραμμίσει, στον κουρασμένο κόσμο της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας, τον τύπο της Ελληνικής ωραιότητας.

 

Βέβαια η ωραιότητα απο μόνη της δεν μας λέει τίποτα. Σωστά. Η ομορφιά είναι πρόσκαιρη κι φθαρτή. Η Ωραιότητα, όμως, της Ελληνικής σκέψης είναι ένα υπέροχο σύνολο ψυχοσωματικής ανωτερότητας.

 

Η Ωραιότητα των Ελλήνων αντανακλούσε το βάθος της εμπειρίας τους σε έννοιες όπως η Δημοκρατία, η Επιστήμη, η Έρευνα, η Ελευθερία, η Φιλοσοφία, ο διάλογος, και γενικότερα το γεγονός οτι ο Άνθρωπος είναι το κέντρο του Σύμπαντος ως μέτρο πάνω στο οποίο μπορούν να στηριχθούν όλα τα νέα ανθρωπιστικά συστήματα.
Εκπληκτικό. Για σκεφτείτε λίγο. Η αναγέννηση μιλούσε με όρους Ελληνικούς βάζοντας τον Άνθρωπο ως μέτρο κι ως κριτήριο για τα παντα. Και ξαναλέω: εκπληκτικό, διότι σήμερα, στην εποχή μας, πόσο άραγε έχουμε ανάγκη απο μια τέτοια Αναγέννηση; Για παρατηρείστε γύρω σας και πείτε μου. Είναι πλέον ο Άνθρωπος κέντρο των εξελίξεων; Είναι ο Άνθρωπος ή οι Αγορές το ζητούμενο της εποχής μας; Είναι οι αριθμοί και τα κέρδη των ολίγων ( το 1% του πλανήτη, παρακαλώ ) ή η ανεκτίμητη αξία του συνανθρώπου μας που δοκιμάζεται σκληρά, ως σκουπίδι;

 

Ετσι, αγαπητοί μου, σαν σκουπίδι αντιμετωπίζονταν ο άνθρωπος και κατα τον Μεσαίωνα, είτε απο τους μεγαλοιδιοκτήτες και τους βασιλείς, είτε και χειρότερα απο την Παπική ενοχική διδασκαλία. Ο Άνθρωπος ήταν το θύμα! Ήταν το μέσον για να δουλέψει η μηχανή της εποχής, όπως και κάθε εποχής, όπως και σήμερα! Σήμερα, στα αλήθεια, δεν βιώνουμε ένα πραγματικό Μεσαίωνα; Ακούγεται η ικεσία του Ανθρώπου; Ακούγεται η φωνή του; Η παρουσία του στις πλατείες γίνεται αντιληπτή; Ακόμα χειρότερα: ο πόνος του και ο θάνατός του αγγίζουν κανέναν εκεί μέσα στο σάπιο σύστημα της διαστροφής και διαπλοκής; Οχι!

 

Η Αναγέννηση όμως, η Αναγέννηση του αρχαίου Ελληνικού Πνεύματος, έφερε τον Άνθρωπο μπροστά στο φως της Ιστορίας και τον ανέδειξε ως τον μοναδικό λόγο για τον οποίον ωφείλουν να κατασκευάζονται οι ιδέες και όλα τα κοινωνικά συστήματα.

 

Για αυτόν τον λόγο, λοιπόν, κι εγώ, σας μιλάω συχνά για την εποχή της Αναγέννησης. Ίσως γιατί, σήμερα, που εχουν πλέον καταστρατηγηθεί όλα και είμαστε υπο κατοχή κι ομηρεία, σήμερα που στερούμαστε βασικών αγαθών, Ελευθερίας και Δημοκρατίας, σήμερα που παλεύουν να μας πεινάσουν για να περάσουν τα σιχαμερά τους συμφέροντα οι ολίγοι, σήμερα, λοιπόν, χρειαζόμαστε μια πραγματική Αναγέννηση.

 

Η Αφροδίτη του Μποτιτσέλλι οφείλει να είναι το λάβαρο για μια εποχή επαναστατικής ανατροπής, όπου η Ωραιότητα του Ανθρώπου κατέχοντας την ιδιότητα της αθανασίας και το άρωμα των αδιαπραγμάτευτων δικαιωμάτων του, είναι σε θέση να φέρει τον δοκιμασμένο πρωταγωνιστή σε μια νέα, πιο ανθρώπινη και πιο αξιοπρεπή εποχή.